hello.
kamusta?
matagal na kitang hinihintay ah.
umiiyak ka na naman?
tapos, hindi mo pa ako kinakausap.
okey ah.
naka-itim ka na naman.
astig.
oh, aalis ka na kaagad?
teka!
salamat nga pala sa kandila at bulaklak.
hello, calling earth. pa-order nga ng boyfriend?
hindi ko inaakalang mauuwi sa ganito ang lahat.
freshman ako, upperclass naman siya.
nag-umpisa ang lahat sa pagka-kaibigan.
nag-krus ang landas sa hindi inaakalang panahon at lugar.
pormal na usapan lang noong una. nothing personal kung baga.
hindi nagtagal kahit anong puwede pag-usapan, pinag-usapan na namin.
mula sa buhay ko sa unibersidad, pamilya, kaibigan, acads at kung anu-ano pang tumatakbo sa aming isipan.
wala na ang age gap.
malaki ang tulong ng teknolohiya sa pag-kakaibigang ito.
pantay na kaming dalawa. nagkakasundo. nagkaka-intindihan.
ang mga bagay na hindi ko nasasabi sa iba, nasasabi ko sa kanya.
nagpapasalamat ako dahil ako’y itinuri niya ng patas.
pinakikinggan niya ang lahat ng sentimyento ko kahit paulit-ulit lamang. animo’y hindi nagsasawa. hindi nagsasawang makinig at hindi nagsasawang magbigay ng payo.
parang kapatid na ang turing ko sa kanya.
kapag humihingi siya ng pabor, hindi ko matanggihan.
hindi ko alam kung bakit.
siguro dahil sa lagi na lang ako ang binibigyang liwanag ng kanyang mga salita. oras na para bumawi naman ako.
mababa ang tingin ko sa aking sarili. pilit niya akong itinataas sa pedistal.
lagi akong malungkot at animo’y nag-iisa. ako’y kanyang pinasasaya at dinadamayan.
magulo ang aking isip. pilit niya iyong binibigyang liwanag.
palagi niyang sinasabi na huwag akong matakot na gumawa ng choice.
at dapat daw panindigan ko ang mga ito.
palagi rin niyang sinasabi na malayo ang mararating ko.
sabi pa niya i-visualize ko ang mga gusto ko mangyari sa buhay ko.
dagdag pa niya okay lang ang confusion, dahil sa confusion mo makikita at mahahanap ang peace. sa chaos mo ma-appreciate ang order.
hindi na niya kailangan pa ipaalala na tandaan ko ang mga sinasabi niya.
dahil habang tumatagal, paulit-ulit ko itong naririnig galing sa tinig ng aking isip.
unti-unti na rin tumatakbo ang kanyang alaala sa aking isipan.
ayoko man aminin, araw-araw ko na siyang hinahanap.
nangangarap na minsan ko rin siyang masasalubong at muling magkru-krus ang aming landas.
inaabangan ko ang bawat mensahe niya para sa akin. parang walang kuwenta ang friendster kung wala ang mga maiikli niyang mensahe.
desidido akong lumipat ng campus bago ko siya makilala.
pero ngayon, parang ayaw ko na iwan ang unibersidad.
hindi lang dahil sa kalikasan, mga bagong kaibigan, blockmates, mga bituin sa langit, o independence.
isa siya sa mga rason kung bakit mahirap ang lumisan.
akala ko kasi nakita ko na yung hinahangad ko noon pa.
akala ko meron ng magbibigay nung atensyon na noon ko pa pinapangarap.
akala ko meron ng re-respeto sa pagkatao ko bukod sa aking pamilya at mga kaibigan.
akala ko meron na ring magmamahal sa akin, sa wakas.
at ayoko itong ipagpalit sa kahit ano pa.
mali pala ako.
meron na kasi siyang minamahal eh.
meron na kasi siyang pinagtutuunan ng pansin na noon ko pa pinapangarap.
meron na siyang nire-respeto ng higit pa sa sarili niya.
at hindi ako yun.
natutuwa lang pala siya sa akin dahil nagpupursige akong gawin ang maraming bagay.
prodigy niya lang pala ako.
kaya heto ako ngayon.
nakatitig sa monitor ng computer habang lumuluha.
pinababayaan ang aking mga daliri na i-type ang mga katagang hindi ko kayang sabihin sa kanya kailanman.
patuloy na umaasa na sana ako naman ang kanyang pagtuunan ng pansin.
patuloy na umaasa na sana ako naman ang bigyan niya ng respeto na higit pa sa respeto niya sa kanyang sarili.
patuloy na umaasa na sana matutunan niya rin akong mahalin.
gusto kong sabihin na siya ang liwanag sa buhay kong madilim at mapanglaw.
gusto kong sabihin na isa siya sa mga rason kung bakit ayaw ko nang lumisan.
gusto kong sabihin na nagpapasalamat ako sa lahat ng payo niya at mga pangaral.
gusto kong sabihin na siya ang nagbibigay sa akin ng pag-asa.
gusto kong sabihin na naging matapang ako dahil sa kanya.
gusto kong sabihin na natuto akong magtiwala sa aking sarili dahil sa kanya.
gusto kong sabihin na mahal ko na siya.
pero hindi ko kaya.
baka kasi hindi niya pakinggan ang mga gusto ko sabihin.
baka kasi magbago ang pakikitungo niya sa akin.
ayoko siyang lumayo. ayoko siyang mawala.
at kahit pagkakaibigan lang ang kaya niya ibigay, tatanggapin ko na huwag lang siya maglalaho.
at kung meron man akong gusto sabihin sa aking sarili:
"magdusa ka. assuming ka kasi eh."
er, advice to self: get a life. 
-commARTISTA (i am an advocate of communication ARTS, an advocate of the arts is an ARTIST, in tagalog, ARTISTA)
-isinusuka si kris aquino at ang national virtue of tactlessness
-nagtutulug-tulugan noong bata kapag ampalaya ang ulam at kutsinta ang breakfast
-bestfriend ko ang kama at ang maliit na unan na snoopy
-pilit na nagpapatangkad
-pilit na nagpapataba
-hindi pinipilit na magmukhang maganda
-kuntento sa shirt, jeans at sneakers
-may alter ego alyas dark side
-paborito ang panahon ng kapaskuhan dahil sa balikbayan box
-mantika kung matulog (talk about 14 hrs of sleeping, pang world records)
-buhay ko ang laptop at mobile phone
-opium ko ang harry potter
-sinasamba ko sina dan radcliffe(hot), kevin clark(uber hot) at shiela mae perez ng rp diving team (wala na bang ibang superlatives?!)
-tubig ko ang softdrinks at grape juice
-past life ko ang pagiging egyptian princess
-nangangarap pumunta sa egypt, london o kahit hongkong disneyland man lang
-desidido maging abogado
-hah! may sun nko.
-ilang buwan na ring pinipilit ang mga magulang para bumili ng usb
-gabay-gabayan, lider-lideran
-dec. 28-29. officially, the best days of 2005. unless you count the day i got my up admission paper.
-controversial.
i was lying on my bed in my room.
thinking.
thinking hard.
is immortality possible?
how does it feel like to be immortal?
how does it feel like to be dead?
it’s supposed to be natural, right?
but then i fear it.
and i don’t know why.
maybe because it’s unknown…
possibly.
i try to see death for what it really is.
i just hope i’m right.
then, i shall fear it, no more.
i once read that…
it’s the end of poverty and the beginning of riches.
it’s the end of frustration and the beginning of fulfillment.
it’s the end of fear and the beginning of tranquility.
it’s the end of pain and the beginning of joy.
it’s the end of weakness and the beginning of strength.
i just hope it’s true.
i just hope i’m right.
it will definitely come.
death doesn’t know the meaning of the word never.
it’s unstoppable.
i just hope that i’m ready when it comes.
all i know is…
my god, into thy hands i commend my soul.
i proceeded, as usual, to my journey into the darkness of night.
i have nothing against math or science oriented people. there was a time that i was torn between insight and instinct. but for now, this is what i think. and i stand by it.
iisa lamang ang reyalidad at katotohanan na tinitignan natin.
magka-iba lang tayo sa paraan ng pagtingin.
nagkataon lang na nagdidilim ang inyong pananaw habang makulay naman ang sa amin.
hindi nalilimitahan ng kalkulasyon niyo ang aming mga ideya.
hindi kaya sukatin ng mga instrumento niyo ang pagaalab ng aming puso.
hindi kayang intindihin ng limitadong utak ang malaya naming pag-iisip.
hindi lang kayo ang matalino.
hindi lang kayo ang magaling.
hindi lang kayo ang dapat mag-malaki.
is there a perfect combination?
is there a pefect love?
if there is something such as this, one word describes it.
STAGNANT.
ang kuryente, minemetro.
ang tubig, minemetro rin.
ang pamasahe sa taxi, minemetro.
ang pag-ibig ba minemetro rin?
i felt bead-like tears streaming through those black-and-white orbs.
i opened my eyes and woke with a start.
then it all came flashing back.
pounding through my veins.
rushing me to my senses.
oh shit.
another day passed me by.
and yet, i was no nearer to the realization of my dreams.
i’m stuck in this place, feeling like an alien in my own world.
i don’t know if this is what i want.
i don’t know if this would make me happy.
i don’t know if i could last any longer.
i never imagined that everything would end up like this.
i’m an organized person. i work best with plans.
you know, i have this brilliant plan for my future.
but in the course of events, it went haywire.
why? you may ask.
because i failed this test that asks us to shade some stupid circles.
and so i hate myself.
i hate myself because i failed.
to cut the story short, my plan crashed.
my plan was ruined. and so am i.
i know that this plan is immaterial, irrelevant.
people, meanwhile, seconded this knowledge.
but shit, it’s the only plan i’ve got.
some people may think that i’m happy or i’m successful.
hell no.
it’s a common misconception about me.
a pointless perversion of how i feel.
i feel like shit.
i feel damned.
i feel like a crap.
i feel alone.
i’m unhappy.
i’m useless.
i’m worthless.
i’m hollow.
i try to understand everything, but i can’t.
i just can’t.
because there are things that i’m meant not to understand.
i try to change the world, but i cant.
i just can’t.
because it’s heavy and i can’t do it alone.
and so i called unto my god.
and he answered.
he told me not to give up.
he was there, like he has always been.
and he heard my cry.
now, i had to rebuild my plan.
rebuild myself.
pick up those broken pieces of me and glue them back again.
i won’t give-up.
i won’t quit.
i never will.
because in this life, you can’t quit.
yeah, you could try.
but in the end, you’re just going to lose, bigtime.
i’ve gone this far.
and there’s no way i’m going back.
because i’m not alone.
my god is there.
watching my every move.
waiting for my call.
he’s there. watching. waiting.
understanding is not enough.
my task is to change the world.
will i halt if i fail once more?
no. i can’t and i won’t.
i closed my eyes.
those bead-like tears now drying up.
wishing. wishing for this day where i could stir myself away from this abyss of darkness, core of idealism and imagination and the unconsciousness of my mind.
waiting. waiting for this day to come.
wishing. waiting.
it is almost two months after the debut of the much awaited sixth installment of the harry potter series..
and yet diehard fans are still coping with the aftermath of the aforementioned release..
diehard fans.. mga ka-uri ko.. mga taong paulit-ulit na rin nabasa ang sagisag panulat ni j.k. rowling.. and yet, hindi parin nagsasawa..
earlier this day, i joined this potter quiz contest na pakulo ng isang org sa UP eLBi.. it was purely for fun..
i refused joining alone.. and so i asked my fellow enthusiasts to come and join me in this journey.. and so we did!
at first, we were so into it.. career ika nga.. and yet we had so many things to do not to mention quizzes, papers and journals.. that’s why we decided not to make a career out of it anymore..
"let your destiny decide" ang motto.. fortuna.. something beyond your control..
i thought that the fortuna argument was pretty fine.. and yet there was this voice at the back of my head saying that I should do something about it.. but what what in the world is that?! i told you.. we decided not to make a career out of it.. pero bakit kami affected..
how come we felt sheer sadness over wolfsbane potion?
how come we screamed when we were asked to state the password to open and close the marauder’s map?
how come we felt drained and restless after being asked what the dursleys gave harry for his tenth birthday?
how come we felt dumbstruck after being asked who will play victor krum in the fourth movie?
simple.. one, addik ka sa harry potter by nature.. it has been a part of my life for the past 6 years.. marami na kaming pinagdaanan ng libro ko kung tutuusin..
two, harry’s story is close to you (and me, of course!)..
three, ayaw magpaapak ng egotism ko.. "ako ang pinaka-adik sa lahat" and yet you come to realize na may mas magaling pa sayo..
mababaw, hindi ba?
higit sa lahat… umiral sa amin ang ever famous statement na.. "lapse of judgement"
minsan, kahit alam mong tama ang mga decision mo hindi mo pa rin ginagawa.. bakit? kasi takot kang magkamali.. baka kasi hindi mo na ma-correct.. or maybe, you can no longer undress the grievances..
ang babaw kung tutuusin.. pero it taught me some lessons naman..
life nga is full of risks.. its up to you to decide whether to take it or leave it.. go or no! at sana lang wag kang magsisi sa mga decision na gagawin mo.. because in life, minsan wala ng atrasan.. there’s no turning back.. baka pag nagkamali ka hindi mo na mabura dahil huli na ang lahat.. :\
in the end, we lost by 2 points.. 135 ung champs, 133 kami.. siguro kung hindi kami nag hesitate baka nanalo kami over them.. but then we did put up a good fight.. it wasn’t a career after all..
